Verhalen en gedichten
Overlevers, lezers, kinderen…. Een aantal van hen zet hun ervaringen om in woorden. Soms als gedicht, soms als verhaal. Hieronder plaatsen we inzendingen van gedichten en verhalen van kinderen en volwassenen. Van U.
U vindt hier ook de gedichten die tijdens de estafettemars tegen kindermishandeling van 2008 zijn voorgedragen.
Wilt u uw verhaal of gedicht met de wereld delen? Stuurt u uw gedicht dan naar ons op via ons contactformulier, en vermeldt daarbij ook of wij uw naam wel of niet bij uw gedicht mogen vermelden.
“…Eigenlijk is het voor zo’ n kind een zegen…”
2005 - Martine Rademaker
“…Eigenlijk is het voor zo’ n kind een zegen…”
Tijdens een verhuizing, even tussendoor, hoorde ik deze reactie op
“kindermishandeling leidend tot de dood”.
Een zegen.
Was dit een nieuwe benadering uit de bijbel over naastenliefde?
Ik raakte ervan in de war.
Hoe ruim moet je dit zien dan?
Wat was dat nou voor een opmerking?
De uitspraak bleef mij dwarszitten.
Was het misschien niet per ongeluk gewoon waar?
Het leger volwassenen dat als kind geweld heeft meegemaakt,
trok in gedachten voorbij.
Het leger dat door deskundigen wordt becijferd op
175.000 stuks, van 18 tot 80 jaar.
Een nutteloos getal. Fictie!
Het behelst enkel hen die zich zichtbaar hebben
moeten, willen of durven maken.
Een getal als fopspeen. Om onszelf te sussen.
Zij kregen dezelfde boodschap te verwerken als dat wél vermoorde kind:
“Het maakt niet uit of je bestaat. Jouw leven is niks waard.”
Dezelfde boodschap.
Alleen:
zij leven nog.
Zij hadden geen escape.
Dat leger volwassenen, ooit kinderen,
ondervond dag in dag uit geweld,
met het onderliggende besef:
“als mijn ouders nu echt uit hun dak gaan, dan ben ik dood.”
Maar ze gingen niet dood!
Nèt niet.
Elke keer weer, nèt niet.
Dan maak je als kind lange dagen, lange jaren.
Dan is je enige goal “ meerderjarig” worden.
Niet vanwege de wil om te leven,
maar vanwege de wil om weg te komen uit je thuissituatie
“...Eigenlijk is het voor zo’ n kind een zegen...”
Shakira, jij hebt het niet overleefd.
Jij werd "maar" 16 maanden.
Jij bent dood.
Door volwassen handen.
De een overlijdt, de ander blijft leven.
Wie zal beoordelen wat erger is?
Wie zal het zeggen?
Dit is Nederland.
2005.