Verhalen en gedichten
Overlevers, lezers, kinderen…. Een aantal van hen zet hun ervaringen om in woorden. Soms als gedicht, soms als verhaal. Hieronder plaatsen we inzendingen van gedichten en verhalen van kinderen en volwassenen. Van U.
U vindt hier ook de gedichten die tijdens de estafettemars tegen kindermishandeling van 2008 zijn voorgedragen.
Wilt u uw verhaal of gedicht met de wereld delen? Stuurt u uw gedicht dan naar ons op via ons contactformulier, en vermeldt daarbij ook of wij uw naam wel of niet bij uw gedicht mogen vermelden.
Kaleidograaf
2005 - Martine Rademaker
De betekenis van Kaleidograaf is "mooi beeld schrijven".
In Nederland wonen vele kinderen wiens jeugd niet "in mooi beeld" is geschreven.
Verwaarlozing, mishandeling, misbruik.
Kaleidograaf zet zich, waar mogelijk, ervoor in om mensen duidelijk te maken dat de verantwoordelijkheid voor een "mooi beeld schrijven van een jeugd"
bij ons allen ligt. Dat die moeite vaak in heel kleine, menselijke, dingen zit.
Alles begint met willen zien en horen.
Je mond open willen doen. Iets tonen.
Aan die kinderen.
Ze willen geen betweterige volwassenen die wel even besluiten wat goed voor hun is. Ze willen gezien, gehoord worden zonder valse beloften. Liever nog horen dat de volwassenen zich net zo onmachtig voelen dan de zoveelste respectloze inbreuk op hun verhaal en levensomstandigheden.
Onze eigen angsten als behulpzame volwassenen overwinnen.
Onze angst om hun verhalen te horen.
Onze angst om hun situatie wellicht niet te kunnen veranderen.
Onze angst om te voelen.
Dat lichtpuntje durven zijn.
Dat normale draadje naar een betrouwbare buitenwereld.
Dat handvat om vol te houden.
Door middel van die normale menselijke dingen. Hun zien. Hun horen.
Hun bevestigen in dat ze bestaan en recht hebben op liefde en aandacht.
Dat is de hele simpele moeite.
Die levende getuige durven zijn en durven zeggen: dit verdien jij niet. Punt.
Voor een toekomst waarin "mooi beeld voor een jeugd"
geschreven kan gaan worden,zullen wij, de volwassenen nu,een start moeten maken.
Indien wij nu niet de levende getuigen willen zijn,
wat kunnen wij de kinderen van straks dan kwalijk nemen?